Jakie badania wykonuje się przy nietrzymaniu moczu u kobiet?

Należy pamiętać, że nie można zwlekać z wizytą u lekarza z powodu wstydu lub obaw, że nietrzymanie moczu jest naturalne na pewnym etapie życia. Natomiast objawy takie jak mimowolny wyciek moczu podczas sportu, kaszlu lub kichania powinien skłonić Cię do wizyty u specjalisty. Kluczowa jest właściwa diagnoza.

Czym jest nietrzymanie moczu?

Jest to mimowolny wyciek moczu, nad którym pacjentka nie ma pełnej kontroli. Może różnić się on nasileniem.

Wyróżniamy trzy rodzaje nietrzymania moczu:

1.       wysiłkowe nietrzymanie moczu – pojawia się np.: podczas kaszlu, biegania, skakania, kichania,
2.       parcia naglące – nietrzymanie moczu związane z nagłą potrzebą oddania moczu,
3.       mieszanie nietrzymanie moczu – łączy objawy obu powyższych nietrzymań moczu.

Jaka jest możliwość diagnostyki nietrzymania moczu?

1.       Rozpoczynamy ją od dokładnego wywiadu medycznego między pacjentką a lekarzem. Pacjentka dopytywana jest o: częstotliwość oddawania moczu, sytuacje, w których dochodzi do wycieku, ilość przyjmowanych płynów, przebyte ciąże i porody, choroby przewlekłe, stosowane leki, wcześniejsze operacje ginekologiczne lub urologiczne.

Ważne jest, aby na taką wizytę być przygotowaną i umieć określić czas trwania objawów i ich wpływu na życie codzienne. Już dzięki takiemu wywiadowi jesteśmy w stanie określić rodzaj nietrzymania moczu, a dzięki temu odpowiednio dobrać metody leczenia.

2.       Kolejny etap to badanie fizykalne oraz badanie ginekologiczne. Oceniane są mięśnie dna miednicy, napięcie tkanek i występowanie obniżenia narządów rodnych. Lekarz może poprosić Cię o udawanie kaszlu, obserwując czy podczas takiej aktywności dochodzi do wycieku moczu. Jest to prosta metoda na rozpoznanie wysiłkowego nietrzymania moczu.
3.       Badanie ogólne moczu i posiew moczu to ważne elementy diagnostyczne, które pozwalają wykryć: infekcje dróg moczowych, obecność krwi w moczu, stany zapalne, nieprawidłowości metaboliczne. Infekcje układu moczowego mogą powodować objawy podobne do nietrzymania moczu, dlatego ich wykluczenie jest bardzo ważne.
4.       Badanie USG pomaga ocenić budowę i funkcjonowanie układu moczowego. Podczas niego badamy: pęcherz moczowy, nerki, cewkę moczową. Można sprawdzić w USG zaleganie moczu, czy pacjentka, które świeżo oddała mocz przed badaniem nie ma go obecnego w nadmiernych ilościach w pęcherzu moczowym. USG jest badaniem bezbolesnym i nieinwazyjnym, dlatego bardzo często stanowi element podstawowej diagnostyki.
5.       W diagnostyce nietrzymania moczu często wykorzystuje się dzienniczek mikcji. Pacjentka zapisuje: ilość wypijanych płynów, częstotliwość oddawania moczu, epizody wycieku moczu, sytuacje wywołujące objawy, liczbę wizyt w toalecie w nocy. Taki zapis pomaga lekarzowi dokładniej ocenić charakter problemu oraz dobrać odpowiednie leczenie.
6.       Jednym z najdokładniejszych badań stosowanych w diagnostyce nietrzymania moczu jest badanie urodynamiczne. Wykonuje się je głównie wtedy, gdy objawy są nasilone, leczenie nie przynosi efektów lub planowany jest zabieg operacyjny. Podczas badania do pęcherza wprowadza się cienki cewnik, przez który podawany jest płyn. Aparatura rejestruje reakcję pęcherza podczas jego napełniania i opróżniania. Choć badanie może powodować niewielki dyskomfort, dostarcza bardzo cennych informacji diagnostycznych.
7.       W niektórych przypadkach lekarz może zlecić cystoskopię, czyli endoskopowe badanie pęcherza moczowego i cewki moczowej. Cystoskopia umożliwia dokładne obejrzenie wnętrza pęcherza i wykrycie ewentualnych nieprawidłowości.

Kiedy warto zgłosić się do lekarza?

Z konsultacją nie warto zwlekać, jeśli:

•         problem utrzymuje się dłużej niż kilka tygodni,
•         wyciek moczu utrudnia codzienne funkcjonowanie,
•         pojawia się nagłe parcie na mocz,
•         występują częste infekcje dróg moczowych,
•         nietrzymaniu moczu towarzyszy ból lub pieczenie.

Im wcześniej zostanie postawiona diagnoza, tym większa szansa na skuteczne leczenie i poprawę jakości życia. Wyniki badań pomagają dobrać odpowiednią metodę terapii.

Leczenie może obejmować:

•         ćwiczenia mięśni dna miednicy,
•         fizjoterapię uroginekologiczną,
•         zmianę stylu życia,
•         farmakoterapię,
•         leczenie zabiegowe lub operacyjne.

W wielu przypadkach odpowiednio dobrana terapia pozwala znacząco zmniejszyć objawy lub całkowicie wyeliminować problem.

Współczesna medycyna estetyczna i ginekologia regeneracyjna oferują także nowoczesne, małoinwazyjne metody leczenia nietrzymania moczu. Rozwiązania te są szczególnie polecane kobietom z łagodnym lub umiarkowanym wysiłkowym nietrzymaniem moczu, które chcą uniknąć operacji lub szukają skutecznego wsparcia dla tradycyjnej terapii.

W Royal Clinic stosowane są innowacyjne zabiegi wykorzystujące radiofrekwencję, laseroterapię oraz osocze bogatopłytkowe. Terapie te mają na celu poprawę napięcia tkanek, regenerację okolic intymnych oraz wzmocnienie struktur odpowiedzialnych za prawidłowe utrzymanie moczu.

Radiofrekwencja (RF) to nowoczesna metoda wykorzystująca fale radiowe do kontrolowanego podgrzewania tkanek. Energia cieplna stymuluje produkcję kolagenu i elastyny, poprawiając napięcie oraz elastyczność ścian pochwy i okolic dna miednicy.

Zabieg może pomóc kobietom, które zauważają:

•         popuszczanie moczu podczas kaszlu lub wysiłku,
•         osłabienie mięśni dna miednicy po porodzie,
•         uczucie rozluźnienia okolic intymnych,
•         pierwsze objawy wysiłkowego nietrzymania moczu.

Laserowe leczenie nietrzymania moczu

Coraz większą popularnością cieszy się także laserowe leczenie nietrzymania moczu. Zabieg polega na wykorzystaniu energii lasera do obkurczenia i regeneracji tkanek pochwy oraz okolic cewki moczowej.

Laser stymuluje naturalne procesy odbudowy kolagenu, dzięki czemu poprawia:

•         napięcie tkanek,
•         podparcie cewki moczowej,
•         elastyczność ścian pochwy,

Osocze bogatopłytkowe w ginekologii regeneracyjnej

Osocze bogatopłytkowe (PRP) to preparat pozyskiwany z krwi pacjentki, bogaty w czynniki wzrostu wspierające regenerację tkanek. Zabieg znajduje zastosowanie również w leczeniu nietrzymania moczu i rewitalizacji okolic intymnych. Po podaniu osocza dochodzi do intensywnej stymulacji procesów naprawczych, poprawy ukrwienia i odbudowy tkanek. Terapia może wspierać leczenie:

•         lekkiego wysiłkowego nietrzymania moczu,
•         suchości pochwy,
•         utraty elastyczności tkanek po porodzie lub menopauzie,
•         dyskomfortu w okolicach intymnych.